مهمان توام ای جان زنهار مخسب امشب

ای جان و دل مهمان زنهار مخسب امشب

ای شاه همه خوبان زنهار مخسب امشب

بردی دل و جان بستان زنهار مخسب امشب

آنی تو و صد چندان زنهار مخسب امشب

 مولانا

شب قدر داره نزدیک میشه و در دلم شور و غوغای ملکوتیان موج میزنه...هزار ماه رو شوخی نمیشه گرفت. چه عظمت و ارزشی داره این شب. براش پلک نمیزنم تا خدا نکرده از غفلتم بیاد و بگذره و من بمونم با افسوس اینکه چرا نتونستم در آغوشم بگیرمش...

شکوه گل صفاي صحرا به يادم آورد تورا
به یاد آور از آن بهاران بهار آرزوي ما
تو بودي و من به دشت وفا فرا ره ما بهشت رويا
رسيده کنون بهار دگر قرار تو با يار دگر
اي که ز خود راندي مرا با غم تو تنها خوشم
گر تو خوشي با ديگری من به همان رويا خوشم
در ياد توام اي خاطره ی عید و بهارم
بازآ که به سر سوداي کسي جز تو ندارم
در ياد توام اي خاطره ی عید و بهارم
بازآ که به سر سوداي کسي جز تو ندارم
شکوه گل صفاي صحرا به يادم آورد تو را
به یاد آور از آن بهاران بهار آرزوي ما
تو بودي و من به دشت وفا فرا ره ما بهشت رويا
رسيده کنون بهار دگر قرار تو با يار دگر ، يار دگر ، يار دگر

 پی نوشت مجنونی۱:

خیلی دلش میخواست پسر داشته باشه. احمد  آقا رو میگم.سه تا دختر خدا بهش هدیه کرده بود و حالا هم که پسری بهش هدیه داده شد و داره دوچرخه سواری میکنه. من که داشتم میرفتم به خونه شون رو چهره پسرش تو کوچه خیره شدم.اصلا خبر نداره که باباش بیش از چند روز مهمونشون نیست. سرطان سختی گرفته.وقتی به چارچوب درب ورودی میرسم خانمش میاد و استقبال میکنه.وای که این فاطمه چقدر استقامت و صبر داره...لبخندی میزنه و انگار نه انگار که چندین ماهه که نه شب داره و نه روز.هر شب تا سحر اماده اس که احمد اشاره ای کنه و چیزی بخواد.

آهسته میرم و تو اتاق احمد قرار میگیرم...اما چه قراری؟داره از درد به خودش میپیچه و دم نمیزنه.

تا منو میبینه لبخند میزنه و میگه بیا خدا خیرت بده ...بیا از آسمانیها با هم سخن بگیم و همکلام بشیم و من لحظه ای بعد غریق کلامهای اویم که خود را رها کرده است...

 همه روز روزه بودن همه شب نماز کردن
همه ساله حج نمودن سفر حجاز کردن

ز مدینه تا به کعبه سر و پا برهنه رفتن
دو لب از برای لبیک به وظیفه باز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف کردن
ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

شب جمعه ها نخفتن به خدای راز گفتن
ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

به خدا که هیچکس را ثمر آنقدر نباشد
که به روی نا امیدی در بسته باز کردن..........و او این در رو برام باز کرد

 پی نوشت مجنونی۲:

دیروز (چهاردهم شهریور)۵صبحی با دوستم یه دور مار کوپلویی رو برای اطراف تهروون شروع کردیم.از جاده هراز رفتیم ساری.حدود ۲۳۰ کیلومتر شد.ساعت۹ و نیم اونجا بودیم.چقدر شلوغ بود و ترافیک.چقدر سخته تو ماه مبارک سفر بری...نه روزه بودنت معلومه و نه نبودنش...ظهری به طرف نوشهر حرکت کردیم.حدود ۱۵۰ کیلومتری شد.ساعت ۱۶ و نیم رسیدیم اونجا و چه غریبانه تو یه الاچیق استراحت کردیم.منتظر کسی بودیم که دم افطاری موفق شدیم کارمون رو شروع کنیم و نهایتا ۲۲ و نیم شب تو چالوس بودیم و به سمت تهروون روان شدیم. دوستم برا پسرش اسباب بازی خرید و کلوچه...و من برای مینو لواشک نخریدم...اخه خیلی داره(از سفر قبلی )که برای سفال گری ازم وردنه خواسته بود.

درست نیمه شب بود که کنار تونل کندوان داشتیم ماه رو تماشا میکردیم و آش رشته سحری میخوردیم.جاتون سبز سبز آخه خیلی چسبید و نم باروون با خنکای اونجا شب به یاد ماندنی رو تو ذهنم نقش زد.ساعت ۲ در خونه دوستم بودیم(اطراف فرحزاد) و من نیم ساعت بعد تو بسترم بودم.سحری رو با اجازه تون خواب موندم و الان هم دارم براتون پی نوشت میگذارم که بدونید که هرگز فراموشتون نمیکنم.

فتانه برای امشب افطار مانا و باباشو دعوت کرده و میخواد حسابی یه افطار آنچنانی بر قرار کنه و سفره پهن کنه. مینو فهمیده و از اونجا که مانا رو خیلی دوست داره و میخواد باهاش بازی کنه ذوق زده اس.

 پی نوشت مجنونی۳:

دیشب تو برنامه ماه عسل یه خانم و اقایی اومده بودن که اقا سرطان داشت و با خونسردی از زندگی خودشون میگفت و زن او که با افتخار در کنارش بود.

بازم یاد احمد و فاطمه خودمون افتادم...البته برای احمد دیگه رمقی نمونده که بخواد تو یه برنامه اینطوری شرکت کنه و از خودش و فاطمه اش بگه...

داشتم تو ذهنم مرور میکردم که دیگه نمیتونه بچه هاشو ببینه.شبا تو یه اتاق خودشو محبوس کرده که ناله هاش به گوش بچه هاش نرسه تا راحت بخوابن...پسرش اگه میدونست که از سال دیگه بابا نداره شاید شب و روز مینشست و به چهره دوست داشتنی بابا زول میزد و نگاش میکرد...اندام درشت احمد از عید تا حالا شاید به کمتر از نصف رسیده...اما چه لبخند دلنشینی رو به لب میاره...دوست داره از خدا و حضور همیشگیش در کنار بنده هاش حرف بزنم...از عشق خدا و رحمتش و از رب العالمینیش.

دلش میخواد بهش بگم که نگران اینده بچه هات نباش...خود خدا به خودش واجب کرده که روزی همه افریده هاشو بده.احمد کاملا میدونه که اینا از امتحانات الهیه و چه امتحان سختی...حتما این احمد یه بنده خاص خداست که اینطوری باید امتحانات سختی رو بده.

داشتم میگفتم که این فاطمه زن احمد اقا چقدر لیلیه...و احمد اقا چقدر مجنون. من چه ادعایی میتونم داشته باشم در مقابل اونا.لیلی و مجنون واقعی اونان و من یه شعاری دادم تا به این شعورها برسم.

هر که در این بزم مقرب تر است....جام بلا بیشترش میدهند.

شمه‌ای از داستان عشق شورانگیز ماست	این حکایتها که از فرهاد و شیرین کرده‌اند
هیچ مژگان دراز و عشوه جادو نکرد	آنچه آن زلف دراز و خال مشکین کرده‌اند
ساقیا می ده که با حکم ازل تدبیر نیست	قابل تغییر نبود آنچه تعیین کرده‌اند
در سفالین کاسه رندان به خواری منگرید	کاین حریفان خدمت جام جهان‌بین کرده‌اند
نکهت جانبخش دارد خاک کوی دلبران	عارفان آنجا مشام عقل مشکین کرده‌اند
ساقیا دیوانه‌ای چون من کجا دربر کشد	دختر رز را که نقد عقل کابین کرده‌اند
خاکیان بی‌بهره‌اند از جرعه کاس الکرام	این تطاول بین که با عشاق مسکین کرده‌اند
شهپر زاغ و زغن زیبا صید و قید نیست	این کرامت همره شهباز و شاهین کرده‌اند