پی نوشت مجنونی۱:

تو که غریبه نیستی . یکساله که بامنی و متنهام رو میخونی و نظر میدی.ممنونتم. شایسته نیست بقیه حرفامو ازت پنهون کنم. بگذار ادامه بدم و بگم تو این مدت با مانا و فتانه چه کردم.در واقع  بگم اونا با من چه کردن.

حدود دو ماه پیش یه شب که داشتم میرفتم خونه فتانه زنگید و گفت که میاد تا منو ببینه.قبول کردم و یه چیزایی برا پذیرایی آماده کردم. گل نگرفتم چون میدونستم که وقتی میاد یه دسته گل زیبا میاره. پس گلدون خالی  رو پر آب کردم و گذاشتم رو میز...آمد اما آن نگاهش مست و بی پروا نبود. انگاری همون فتانه بازیگوش و پر انژی من نبود. لبخند تصنعی به لب داشت. به لبش کلامی بود و به دل اسرارها.

همون عطر همیشگیشو استفاده کرده بود اما دسته گلش خیلی غمگین بود.ترکیبی استفاده کرده بود که پریشونم کرد...یعنی خدایا چه چیزی رو میخواد بگه...الان نبود که داشتم باهاش آشنا میشدم.گفتم که از دوران بچگی همسایه دیوار به دیوار بودیم و هر حرکتش رو میخوندم که چه مطالبی رو به همراه میتونه داشته باشه.

گفتم ببین فتی-خودت هم میدونی که حوصله سابق رو ندارم.پس لطفا حاشیه نرو و بگو که چی میخوای بگی. اونم یه نفس عمیقی کشید و بعد گفت که راحتش کردم....اومد بازم مقدمه بگه که گفتم:اصل مطلب.

فتانه اومده بود که از مانا حرف بزنه .فهمیده بود که برای انتخاب بین اونا مات شدم و داشت کمکم میکرد که از این حالت درم بیاره. حرفاش بوی ایثار و فداکاری میداد. تمام هم و غمش این بود که به دلایلی متقاعدم کنه که مانا رو انتخاب کنم و به داستان انتخاب شریک زندگی پایان بدم.

بعضی دوستان از مانا و فتانه سوال میکنن .در مورد اونا قبلا گفتم.الان راستش حوصله برگشت به دورهای زمانی و قبل رو ندارم اما شاید سر فرصتی اوون مطالب رو به صورت مختصر بیارم.

میفهمیدم که چرا فتانه چرا اینطوری از پشت مانا در اومده. احساس خواهری رو داشت که برای خواهر کوچکترش که مادر نداره میخواد مادری کنه.آخه مانا مادر نداشت.فتانه اونقدر گفت و گفت و من فقط گوش بودم.بعضی جاها حواسم رو به حرفاش میدادم و گاهی هوش از سر میرفت و نگاهم به دست و چهره اش فیکس میشد بدون اونکه صدایی بشنوم.

پی نوشت مجنونی ۲:

عطر قرمه سبزی فضا تو فضا پیچید و من شکمو رو به خودم اورد. دهه هنوز فتانه تو خونه ما بود.دلش نیومده بود که تو این شرایط تنهام بگذاره. بازم یاد اوون دوران افتادم که تا از ته کوچه پیدام میشد چشام به دنبال فتی بود. اگه اوون تو کوچه بود دیگه هیچکس و هیچ چیزو نمیدیدم. هر کدوم از پسرای کوچه البته اونایی که باهام ندار بودن و رفاقتی داشتیم یه تیکه و طعنه ای بهم میزدن.اگه میشنیدم که وای به حالشون میشد و حسابشونو میرسیدم.

میز با سلیقه فتانه چیده شده بود و من دیگه از خودم خجالت کشیدم و بلند شدم و کمکش کردم تا همه مخلفات کنار غذا اماده باشه...اما متعجب شدم از اینکه دیدم بشقابها سه تا بود.

نمیدونستم که ماجرا چیه. نتونستم با کلمات جمله بسازم و اداش کنم.بهت زده به چشمای فتانه خیره شدم.فهمید که سوالم چیه و خواست که ساکت باشم تا به وقتش.

زنگ در زده شد و فتانه به طرف ایفون رفت...تصویر مانا رو که دیدم دیگه  یخیدم.منجمد شدم...اخه این چه کاری بود که انجام میگرفت و کی طراحیش کرده بود؟ 

پی نوشت مجنونی ۳:

داستان فتانه(قبلا برای لیلی عزیز تعریف کردم-به عنوان قصه های هزار و یک شبم.)لذا لازم دونستم دوباره اینجا تکرارش کنم تا تو هم تو جریان قبلی اوون عزیز باشی.

خوب.قرار شد که اینو مقدمتا عرض کنم که یه همسایه در کنار خونه جدیدمون داشتیم که ترک بودن.دو تا دختر داشتن .دختر بزرگشون به اسم فتانه خیلی زیبا و فتنه بود.دو سال از من کوچکتر بود.من خیلی مغرور بودم فکر میکردم که اوون باید به من سلام بده و خلاصه هوامو داشته باشه. یه داداش کوچکتر داشت که خیلی به من علاقمند بود به اسم سهراب. من که از مدرسه میاومدم داداشش(اون موقع 6سالش بود)دنبالم راه میافتاد و خلاصه سر به سر هم میگذاشتیم.منم میونم با بچه ها بد نیست.بازیش میدادم. فتانه هم بلد بود که چه جوری ناز و افاده برام بفروشه.مثقالی عمل میکرد.چشمهای درشتش ادمو قورت میداد.برای اولین بار بود که ناخود اگاه رفتم سراغ شعر و شاعری.یه دفتر رو جدا کردم واسه شعرهایی که میگم یا انتخاب میکنم و مینویسم. پدر فتانه خیلی مظلوم بود اما مادرش ادم بذله گو و خوشرویی بود. شنیده بودم که دخترها از لباس افسری خوششون میاد.بعد سوم راهنمایی رفتم که افسری بخونم. لباس افسری رو که پوشیدم و اومدم محل-وای که چه غشغرقی شد.هم محلیها اسفند دود کردن و فتانه که همه اینا زیر سر اوون بود یواشکی به قیافه اتو کشیده من نگاه میکرد و تو دلش حتما میخندید که بخاطر اوون سرم کلاه رفته.
وب سایت   ایمیل

	پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 17:16	توسط:....
آره از اینجا دیگه داره جالب میشه
وب سایت   ایمیل

	پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 17:31	توسط:.
سهمیه قصه فردارو میگم که اگه نتونستم بیام وب ازرده خاطر نشی. بله کجا بودم.اهان.لباس نظامی پوشیدم.درسم هم که خوب بود.قیافه بدی نداشتم میشد تحمل کرد.از چشماش میخوندم که دوسم داره.نگاه خاصش رو فقط حواله من میکرد.گاهی که از دستم دلخور بود(به خاطر مغرور بودنم)اگه سهراب تو خونه ما بود -میومد و اونو با دستپاچگی میبرد.فقط یه سلام خشک و خالی میداد و میرفت.من میموندم و این دل صاحب مرده عزادار بدبخت.عشق اول بد جوری ادمو به هلاکت میندازه(خدا نصیب نکنه لیلی). پدر مرحومم بد جوری بهم ذل میزد.نمیشد چیزی گفت.من اصلا از اول روحیه متلک گویی و اینا رو نداشتم که هیچی-بلکه بارها با جوونا سر این موضوع دعوام شده و میشه. از یه محلی از خونه به خونه اونا دید داشتیم.به یه بهونه هایی میرفتم اونجا وامیستادم تا اونم خودشو برسونه.اوون وقتها مثل حالا نبود که بخوای با یه دختر دم خور شی.شوتت میکردن هوا.اصلا خودت به خودت اجازه نمیدادی که باهاش حرفی بزنی.الان هم که یادم میاد میفهمم که الکی الکی چه حماقتهایی رو مرتکب شدم. حسرت عشق سوت و کور اوون موقع با اوون سر انجامی که داشت منو تا ابد به فکر وامیداره که محدوده ها کدومند؟ایا رفتارهامون(بزرگ و کوچیک)در اوون موقع درست بود؟متاسفم بگم که نه.به خاطر کم رویی خیلی بلاها سرم اومد.طوفانهایی اومد و شاید هم خودمون از یه نسیم طوفانی ساختیم و از هم دورمون کرد.
وب سایت   ایمیل

	پنجشنبه 14 شهریور1387 ساعت: 17:52	توسط:.
حالا نگو غافل از من-پدر و مادر عزیز من یه نقشه دیگه دارن.بله یه روز که تو فکر بودم و تو حیاط قدم میزدم-مادر صدام کرد و گفت نظرت راجع به فتانه چیه؟هول شدم گفتم....ددوووخ...تتتر خوووببیه.چطططووور مگگگگه؟ گفت که میخوان برا داداش بزرگم خواستگاری کنن. مگه من چند سال داشتم که بتونم این حرفو تحمل کنم .طوری که مادرم هیچی متوجه نشه.تازه مگه اونا نمیدونستن که من فتانه رو میخوام. یا واقعا ساده بودن ویا میخواستن بگن که تو بچه ای و تو این فکرا نباش.باور میکنید که هنوزم جواب این سوالم رو ازشون نگرفتم و نخواستم.؟ دیگه اوون موقع بود که من یاد فیلم سنگام افتادم که چه ماجراهایی داشت.داشت سر خودم میاومد.چی میتونستم بگم.داداشم بود و اینا هم پدر و مادرم.با فتانه هم مراوده نداشتیم که یه طوری مطلب رو بهش برسونم. خوب شهرزاد قصه گوی من.هر چند نقش تو شنیدنه و نه قصه گفتن-امشب هم بخیر گذشت و زنده ماندیم.خدارو شکر.
وب سایت   ایمیل

پی نوشت مجنونی۴:داستان مانا(تو پست اوایل شهریور سال پیش اومده بود که اینجا تکرارش کردم.)

دیشب شنیدم که مانا داره میاد ایران.نمیخواستم فعلا راجع به اوون چیزی بگم.گذاشته بودم به وقتش و به نوبتی که به فصل خاطراتم در مورد اوونه معرفیش کنم .اما حالا که اینطور شد و روزهای بعد مطالبی لازم میشه که بگم-پس بهتره که اینجا مقدمه ای و مروری از گذشته اش داشته باشم.

اواخر ترم اخردر انتهای زمستون  برای گرفتن کارشناسیم بود.یه چند روزی تا امتحانها فاصله داشتیم.فرصت خوبی برای خوندن درسها و مرور اونا بود.با مهرداد از جاده چالوس میرفتیم شمال برای اینکه اونجا این چند روز به مرور مطالب بپردازیم.دانه های سپید برف چرخ میخوردن و برای نشستن رو جاهای مختلف باهم به مسابقه بودن.مثل همیشه وسایلمون تکمیل تکمیل بود.از فلاکس چایی بگیر تا خوردنیها و نوشیدنیهای دیگه.قبل از تونل ۱ مجبور شدیم زنجیر چرخ ببندیم.اتومبیلهایی رو میدیدیم که سر میخوردن و امکان ادامه راه رو نداشتن.به اهستگی و دقت رانندگی میکردم. بعد از تونل کندوان و قبل از سیاه بیشه یه اتومبیل رو دیدم که سر پیچ سر خورد و رفت و به تخته سنگی برخورد.جاده خلوت بود.اتومبیل دیگه ای دیده نمیشد.رفتم کنار اوون صحنه تصادف و پیاده شدیم.مهرداد از دیدن این صحنه نگران بود.میگفت راهمون رو ادامه بدیم.من نتونستم.بهش گفتم که شاید نیاز به کمک باشه.همینطور هم شد.کناره اتومبیل به تخته سنگ خورده بود و موتور اتومبیل اسیبی ندیده بود.پیرمرد مسنی پشت رول نشسته بود و حالت شوک داشت.خوشبختانه اسیب جسمی وارد نشده بود.

از مهرداد خواستم که اتومبیل من  رو هدایت کنه.خودم رفتم و کمک کردم تا پیرمرد داخل ماشین خودش کنارم بنشینه و تا سیاه بیشه ماشینشو روندم.اونجا وایسادم تا ببینم که ایا پزشکی هست که خوشبختانه امبولانس اورژانس جاده اونجا بود و سپردمش بهشون.ماشینش رو هم در یک تعمیرگاه اونجا قرار دادم.تلفن منزل خونه پیرمرد رو گرفتم تا بهشون اطلاع بدم.اورژانس گفت که مشکل خاصی نیست و مصدوم رو به تهران میبرن.ما هم به راهمون ادامه دادیم.مهرداد هنوز ساکت بود.کمی وحشت زده شده بود.گفتم پسر همیشه حوادثی ممکنه سر راه باشه.نباید اینطوری جا بخوری.

تلفن زدم به خونه پیرمرد.خانمی گوشی رو برداشت .ازم پرسید که چه کار دارم.من با وسواس زیاد و دقت بالا جملاتی رو ادا کردم که اوون خانم خیلی نترسه و جانخوره و از مشکلی که برای این اقا پیش اومده مطلع بشه.خودشو دختر این اقا معرفی کرد این دختر خانم اسمش مانا بود.قسمم داد که حقیقت رو بگم و من هم گفتم که تمام چیزهایی رو که گفتم عین واقع بود.خوب ما به مقصدمون رسیدیم.چند روزی موندیم و بعد برگشتیم و امتحانات رو به خوبی گذروندیم.یه روز اوون پیر مرد باهام تماس گرفت و خواست که منو ببینه.از لحنش فهمیدم که برای تشکره.

میدونی-گاهی میای یه کاری میکنی که وظیفه است.اوون وقت دیگران کاری می کنن که تصور کنی که کار خارق العاده ای انجام دادی.اوون وقت اگه حتی تصورش رو هم بکنی که با بقیه ادمها فرق داری.مثلا خیلی خوبی-افتادی تو چاله و عقب گردی تو مسیر خودسازی.

همین جمعه فیلم یوسف پیامبر رو میدیدم.در صحنه ای که دارن اوون دو تا زندانی رو که خوابشون رو تعبیر کرده-میبرن-یکی از اونا قراره که ساقی حاکم مصر بشه-یوسف پیامبر ازش میخواد که از وی در نزد سلطان یاد کنه و بگه که بیگناهه.لحظه ای بعد به اشتباه و خطای خودش پی میبره که با انکه خداوند ناظر احوالاتشه-چرا از یک بنده خدا درخواستی رو کرده و چقدر منقلب میشه و گریه میکنه.

من از قبل این مطلب رو خونده بودم.با دیدن این صحنه رفتم تو فکر که واقعا جایگاه خدا در فکر و رفتار مون کجاست؟چرا با انجام یه کار کوچک میریم تو خیالات که چه کار بزرگی کردم.از خدا غافل میشیم و نتیجه معکوس از کارامون میگیریم.نمیخوام بگم که اوون بزرگوار نباید از کسی که در حقش خوبی کرده-تشکر نکنه.این از شخصیت والا و بزرگ منشی انسان هست که در مورد کارهای شایسته دیگران تشکر کنن.سنت زیبائیه.اما بحث من برمیگرده به خود انسان که نباید در دام هوا و هوسهای شیطونی بیفته و از جاده انسانیت خارج بشه.پستم طولانی شد.چکار کنم لازم بود که عرضم رو تا اونجا که میشه تکمیل کنم.دعام کنید.