لیلی مجنون

لیلی مجنون

مظهر عشق خدایی

یاران ره عشق منزل ندارد این بحر مواج ساحل ندارد

یاران ره عشق منزل ندارد این بحر مواج ساحل ندارد

باری که حملش نآید زگردون جز ما ضعیفان حامل ندارد

یاران ره عشق منزل ندارد این بحر مواج ساحل ندارد

چون ما نباشیم مجنون که لیلی غیراز دل ما محمل ندارد

یاران ره عشق منزل ندارد این بحر مواج ساحل ندارد

نوشته شده در یکشنبه 30 تیر1387ساعت 16:25 توسط لیلی یا مجنون|

شب جدايی

ای شب جدایی که چون روزم سیاهی ، ای شب

کن شتابی آخر زجان من چه خواهی ، ای شب

مثال زلف دلبری ، ز بخت من سیه تری ، بلا بود سراسری ، تیره همچون آهی ، ای شب

کنی به هجر یار من ، حدیث روزگار من ، بری زکف قرار من ، جانم از غم کاهی ، ای شب

تا که از آن گل دور افتادم

خنده و شادی رفت از یادم

سیه شد روزم ، بی مه رویت دمی نیاسودم

به سیل اشکم ، گواهی ای شب

او شب چون گل نهد به مستی بر بالین سر

من دور از او کنم ز اشک خود بالين را تر

خون دل از بس خوردم بی او

محنت و خاری بردم بی او

مردم بی او

بی رخ آن گل دلم به جان آمد

دگر از جانم چه خواهی ای شب

نوشته شده در شنبه 29 تیر1387ساعت 0:47 توسط لیلی یا مجنون|

با یادت ای بهشت من آتش دوزخ کجاست

الا ای دل به دیدار تو خرسند

الا ای جان به وصلت آرزومند

الا ای دیده بر روی تو روشن

الا ای خاطر از بوی تو گلشن

ترا دل هست در شهر و وطن خوش

منم چون گیسویت خاطر مشوش

نه ببریدی زمن پیوند یاری

نه من کردم خلاف دوستداری

چو من در تار زلفت بسته ام دل

رها گشتن از این دام است مشکل

روم هرجا بود عشق تو در دل

نمی گردد ز دل عشق تو زایل

چنان در گردنم پیوند یار است

که تا مادام عمرم برقرار است

شود جسمم اگر آغشته در گل

مکن باور رود مهر تو از دل

مدام از اشتیاقت اشکبارم

مدام اندر فراقت بیقرارم

نه در سر جز خیال تو خیالی

نه اندر دل تمنای وصالی

نه دل الفت پذیرد با دگر کس

که باشد در جهان عشق رخت بس

تو که درمان درد دردمندی

چرا درمان درد من نباشی

دگر لیلی ز مردن کی کند بیم

که جان کرده به هجران تو تسلیم

نوشته شده در جمعه 28 تیر1387ساعت 15:32 توسط لیلی یا مجنون|

گلستان جای تو

مرا بهار خزان است و گلستان خار است

که باغ و راغ نکو با خط و رخ یار است

چو نیست حاصل عشقم ز بی برگی

بس است این گل روی توام که بر بار است

اگر که بند زپایم به رحم برگیرند

چه می کنند به آن دل که خود گرفتار است

به بند زلف تو آسان بود گرفتاری

ولی رهایی از آن دام سخت دشوار است

بدین صفت که صحیح است چشمت از خوبی

زشرم چشم تو نرگس همیشه بیمار است

ترا نیاز به خوابست چشم و دیده من

به آرزوی تو شب تا به صبح بیدار است

غم فراق که کم گرد خاطرت گردد

ببین که بر دل من اندکیش بسیار است

هر آن کسی که ندانست قدر قرب ترا

اگر به بد بود مبتلا سزاوار است

از آن ز نطق شکر بار گشته ای لیلی

که یاد تو همه از آن لب شکر بار است

نوشته شده در پنجشنبه 27 تیر1387ساعت 14:19 توسط لیلی یا مجنون|

غوغای ستارگان

امشب در سر شوري دارم
               امشب در دل نوري دارم
                               باز امشب در اوج آسمانم
رازي باشد با ستارگانم
                 امشب يک سر شوق و شورم
                                   از اين عالم گويي دورم
از شادي پر گيرم برسم به فلک
                  سرود هستي خوانم در بر هور و ملخ
                                           در آسمان ها غوغا سکنم
سبو بريزم ساغر شکنم
        امشب يک سر شوق و شوقم

                                            از اين عالم گويي دورم
با ماه و پروين سخني گويم
                           از سوي مه خود اثري جويم
                                                   جان يابم زين شب ها
جان يابم زين شب ها
                                ماه و ظاهر به تنم آرم
                                     از خود بي خبرم ز شعف دارم
نغمه اي بر لب ها
                         نغمه اي بر لب ها
                                      امشب يک سر شوق و شورم
                از اين عالم گويي دورم

http://irapic.com/uploads/1216842001.jpg

http://irapic.com/uploads/1216859580.jpg

http://irapic.com/uploads/1216821994.jpg

http://irapic.com/uploads/1216813410.jpg

نوشته شده در سه شنبه 25 تیر1387ساعت 19:47 توسط لیلی یا مجنون|

بتا عشقت به دل کرد آشیانه

تا شد گلم سرشته به آب وفای دوست

بر دل خریدم آنچه بود ابتلای دوست

چون در ازل نگار من از عشق زد صلا

صدبار گفتم از دل و از جان بلای دوست

آن دم که مردمان همه ازاد بوده اند

من مبتلا شدم به کمند ولای دوست

خلق از بلا شوند گریزان و من ز شوق

با قصد جان خرید نمایم بلای دوست

گر کشتنم ثواب شمارد ز ابرویش

این جان من و این سر من و اینک رضای دوست

ترسم فراق یار کشد عاقبت مرا

قسمت به غیر بعد من افتد جفای دوست

من خود یقین ز هجر بمیرم ولی نشد

آخر نصیب دیدن مهرو لقای دوست

کی می توان برید دل از مهر و عشق یار

او مبتلا به دل شده دل مبتلای دوست

صد سال بعد مردن لیلی همی دمد

از خاک تربتش گلی اندر هوای دوست

نوشته شده در دوشنبه 24 تیر1387ساعت 0:19 توسط لیلی یا مجنون|

دوش می امد

دوش می امد و رخساره برافروخته بود تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه شهر آشوبی جامه ای بود که بر قامت اودوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود خود می دانست و آتش جهر به این کار برافروخته بود

گرچه می گفت که زارت بکشم می دیدم که نهانش نظری با من دلسوخته بود

نوشته شده در یکشنبه 23 تیر1387ساعت 8:45 توسط لیلی یا مجنون|

سايه لرزان

ای عشق من کو عهد و پيمانت

آواره شد مرغ غزل خوانت

نه کسی دمسازم شد نه دلی همرازم شد

چه کنم

شاهد غم هایم همه شب سايه لرزانم

خاطره ها دارم زتو ای عشق گريزانم

تا کی بايد به نيمه شب ها

بشمارم من ستاره ها را

بس کن دوری تو بيا

عشق و بی تابی ها رنج و بی خوابی ها

تو بيا خوابم کن آتشم آبم کن

بشنو قصه تلخ شب هايم را

بشنو نغمه قلب تنهايم را

صدای من در ظلمت شب در آسمانها پرگيرد

بيا که با تو اين دل من سرود شوق از سر گيرد

به خدا از کلبه من نور و شادی رفته دگر

هر شب من منتظرم با چشم تر

شاهد غم هایم همه شب سايه لرزانم

خاطره ها دارم ز تو ای عشق گريزانم

نوشته شده در شنبه 22 تیر1387ساعت 21:57 توسط لیلی یا مجنون|

اگر با من نبودش هیچ میلی............چرا جام مرا بشکست لیلی.

شمع میسوزد و نور افشانی میکند.میسوزد تا برای دیگران شادی افریند.
پروانه بی مهابا خود را به اتش میزند.چون نور را دید-داخل میشود.ایا میداند که هستیش را بر باد میدهد.اگر شمع میسوزد و قطره قطره ذوب میشود-میداند که چه میکند.اما پروانه چرا چنین میکند.چرا خود را به فنا میدهد.
انجا که عشق امد-عقل بساط خود را میچیند و میرود.اری زبان عشق فریادی برای ایثار-گذشت و فداکاری است.
گل لبخند زنان این صحنه را نظاره گر است.شمع میسوزد و از پروانه جز تل خاکستری بر جای نمیماند.و.....باز گل میخندد و میخندد.قهقهه مستانه اش تا فلک میرود.فرشتگان با خود می اندیشند که این چه سری است در عالم که جز به خاکستر شدن و یا ذوب شدن به دست نمی اید.
اری در عالم رازی است که جز به تقدیم جان عاشق به معشوق -فاش نمی شود.
قصه عشق مجنون به لیلی بهانه ای برای گفتن این راز است.
انجا که لیلی - کاسه مجنون را میشکند-مجنون بلاکش از فرط شوق میگوید:
اگر با من نبودش هیچ میلی............چرا جام مرا بشکست لیلی.

نوشته شده در شنبه 22 تیر1387ساعت 14:59 توسط لیلی یا مجنون|

غزل غزل برای تو

ماه زیباست نه همرنگ رخ زیبایت

سرو رعناست نه مانند قد رعنایت

ماه تابان به سر سرو خرامان دیدم

تا بدیدم قد رعنا و رخ زیبایت

گر به سر وقت من آیی تو بدین جلوه حسن

جان نهم بر دل و دل بر سر و سر در پایت

در دلم غیر خیالت هوس غیری نیست

جا ندارد که کسی جای کند در جایت

رای من جمله بر آنست که این نیمه جان

باز در پای تو ریزم تو چه باشد رایت

نوشته شده در جمعه 21 تیر1387ساعت 11:20 توسط لیلی یا مجنون|

برو گردو بازيت رو بکن

« وقتي آوازه ي عشق مجنون به ليلي مي رسه ليلي مشتاق ميشه ببينه که اين مجنون که ميگن يه دل نه صد دل عاشقش شده کيه و چي ميگه. خلاصه ليلي با مجنون قرار ميذاره!!! زير يک درخت گردو . خانوم ليلي وقتي سر قرار ميرسه ميبينه که ماشاالله! آقاي مجنون زودتر رسيده و گرفته دراز به دراز خوابيده . ليلي خانوم بعد از يه کم صبر وقتي ميبينه مجنون آقا سر بيدار شدن نداره بي خيال ميشه که بره ولي قبلش چند تا گردو برميداره و توي زيرشلواري!!! مجنون ميذاره .

مجنون وقتي از خواب بلند ميشه فکر ميکنه ليلي هنوز نيومده . بلند ميشه ميبينه که از داخل زير شلوارش صداي تلق تلق مياد . مي فهمه که اي دل غافل! ليلي اومده و ..

و در نهايت ما از اين قصه نتيجه ميگيريم که خدا هم ميخاد به ما بگه اي انسان فراموش کاري که داعيه ي بندگي يا عشق منو داري ، برو گردو بازيت رو بکن! تو را به عشق چه کار ؟ »

ميگن يه روز ليلي و مجنون با هم قرار مي ذارن. ليلي واسه مجنون پيغام

فرستاد كه انگار خيلي دوست داري منو ببيني؟ اگر نيمه شب بياي بيرون

شهر كنار فلان باغ منم ميام تا ببينمت.

مجنون كه شيفته دیدار ليلي بود چندين ساعت قبل از موعد مقرر رفت و در محل قرار نشست ولي مدتي كه گذشت خوابش برد .

نيمه شب ليلي اومد و وقتي اونو تو خواب عميق ديد از كيسه اي كه به همراه داشت چند مشت گردو برداشت و ريخت توي جيبهاي مجنون و رفت.
مجنون وقتي چشم باز كرد خورشيد طلوع كرده بود آهي كشيد و گفت:

اي دل غافل يار آمد و ما در خواب بوديم و افسرده و پريشون برگشت به شهر .

در راه يكي از دوستانش اونو ديد و پرسيد چرا اينقدر ناراحتي ؟ و وقتي جريان را شنيد با خوشحالي گفت: اين كه عاليه آخه نشونه اينكه ليلي به دو دليل تو رو خيلي دوست داره :

دليل اول اينكه خواب بودي و بيدارت نكرده به طور حتم به خودش گفته

اون عزيز دل من كه تو خواب نازه چرا بيدارش كنم و دليل دوم اينكه وقتي بيدار مي شي گرسنه بودي و ليلي طاقت اين رو نداشته پس برات گردو گذاشته تا بشكني و بخوري .

مجنون سري تكان داد و گفت نه اون مي خواسته بگه تو عاشق نيستي

اگه عاشق بودي كه خوابت نمي برد. تو رو چه به عاشقي...

تو بهتره بري گردو بازي كني.

نوشته شده در جمعه 21 تیر1387ساعت 3:0 توسط لیلی یا مجنون|

مجنون من

الا ای روشنی بخش دو دیده

الا ای محنت هجرم کشیده

الا ای نام تو ورد زبانم

الا ای یاد تو آرام جانم

من اینجا روزها در انتظارم

که تا شاید گذار آری بسویم

بدین امید جانم بر لب آید

شبی تا بگذردروزم شب آید

اگر دلها به دلها راه بودی

ترا از حال من آگاه بودی

وگر میسوخت بر حال منت دل

کجا دیدار تو میبود مشکل

به عمر خود دگر مجنون نبینم

دمی با او به کام دل نشینم

نوشته شده در جمعه 21 تیر1387ساعت 1:48 توسط لیلی یا مجنون|

جان لیلی

آی لیلی جان لیلی

می جان جانان لیلی

لیلی ترا من خوش دارم

از دیل و از جان لیلی

نوشته شده در پنجشنبه 20 تیر1387ساعت 16:25 توسط لیلی یا مجنون|

عاشق شدن لیلی و مجنون به یکدیگر

آه از این زمانه...

تو دوری از برم
دل در برم نیست

هوای دیگری

اندر سروم نیست

هر روز که صبح بردمیدی		یوسف رخ مشرقی رسیدی
کردی فلک ترنج پیکر		ریحانی او ترنجی از زر
لیلی ز سر ترنج بازی		کردی ز زنخ ترنج سازی
زان تازه ترنج نو رسیده		نظاره ترنج کف بریده
چون بر کف او ترنج دیدند		از عشق چو نار می‌کفیدند
شد قیس به جلوه‌گاه غنجش		نارنج رخ از غم ترنجش
برده ز دماغ دوستان رنج		خوشبوئی آن ترنج و نارنج
چون یک چندی براین برآمد		افغان ز دو نازنین برآمد
عشق آمد و کرد خانه خالی		برداشته تیغ لاابالی
غم داد و دل از کنارشان برد		وز دل شدگی قرارشان برد
زان دل که به یکدیگر نهادند		در معرض گفتگو فتادند
این پرده دریده شد ز هر سوی		وان راز شنیده شد به هر کوی
زین قصه که محکم آیتی بود		در هر دهنی حکایتی بود
کردند بسی به هم مدارا		تا راز نگردد آشکارا
بند سر نافه گرچه خشک است		بوی خوش او گوای مشک است
یاری که ز عاشقی خبر داشت		برقع ز جمال خویش برداشت
کردند شکیب تا بکوشند		وان عشق برهنه را بپوشند
در عشق شکیب کی کند سود		خورشید به گل نشاید اندود
چشمی به هزار غمزه غماز		در پرده نهفته چون بود راز
زلفی به هزار حلقه زنجیر		جز شیفته دل شدن چه تدبیر
زان پس چو به عقل پیش دیدند		دزدیده به روی خویش دیدند
چون شیفته گشت قیس را کار		در چنبر عشق شد گرفتار
از عشق جمال آن دلارام		نگرفت هیچ منزل آرام
در صحبت آن نگار زیبا		می‌بود ولیک ناشکیبا
یکباره دلش ز پا درافتاد		هم خیک درید و هم خر افتاد
و آنان که نیوفتاده بودند		مجنون لقبش نهاده بودند
او نیز به وجه بینوائی		می‌داد بر این سخن گوائی
از بس که سخن به طعنه گفتند		از شیفته ماه نو نهفتند
از بس که چو سگ زبان کشیدند		ز آهو بره سبزه را بریدند
لیلی چون بریده شد ز مجنون		می‌ریخت ز دیده در مکنون
مجنون چو ندید روی لیلی		از هر مژه‌ای گشاد سیلی
می‌گشت به گرد کوی و بازار		در دیده سرشک و در دل آزار
می‌گفت سرودهای کاری		می‌خواند چو عاشقان به زاری
او می‌شد و می‌زدند هرکس		مجنون مجنون ز پیش و از پس
او نیز فسار سست می‌کرد		دیوانگیی درست می‌کرد
می‌راند خری به گردن خرد		خر رفت و به عاقبت رسن برد
دل را به دو نیم کرد چون ناز		تا دل به دو نیم خواندش یار
کوشید که راز دل بپوشد		با آتش دل که باز کوشد
خون جگرش به رخ برآمد		از دل بگذشت و بر سر آمد
او در غم یار و یار ازو دور		دل پرغم و غمگسار از او دور
چون شمع به ترک خواب گفته		ناسوده به روز و شب نخفته
می‌کشت ز درد خویشتن را		می‌جست دوای جان و تن را
می‌کند بدان امید جانی		می‌کوفت سری بر آستانی
هر صبحدمی شدی شتابان		سرپای برهنه در بیابان
او بنده یار و یار در بند		از یکدیگر به بوی خرسند
هر شب ز فراق بیت خوانان		پنهان رفتی به کوی جانان
در بوسه زدی و بازگشتی		بازآمدنش دراز گشتی
رفتنش به از شمال بودی		باز آمدنش به سال بودی
در وقت شدن هزار برداشت		چون آمد خار در گذر داشت
می‌رفت چنانکه آب در چاه		می‌آمد صد گریوه بر راه
پای آبله چون به یار می‌رفت		بر مرکب راهوار می‌رفت
باد از پس داشت چاه در پیش		کامد به وبال خانه خویش
گر بخت به کام او زدی ساز		هرگز به وطن نیامدی باز