بهار دلکش رسید و دل بجا نباشد

از آنکه دلبر دمی بفکر ما نباشد

دراین بهار ای صنم بیا و آشتی کن

که جنگ و کین با من حزین روا نباشد

صبحدم بلبل بر درخت گل خدا بخنده می گفت

نازنینان را ،مه جبینان را خدا وفا نباشد

اگر که با این دل حزین تو عهد و بستی ،حبیب من با رقیب من چرا نشستی

چرا دلم را عزیز من از کینه خستی

بیا در برم از وفا یکشب ای مه نخشب

تازه کنم عهدی جانم که برشکستی             که برشکستی

سکوتم از رضایت نیست                       دلم اهل شکایت نیست

پی نوشت لیلی:

من دیگه خسته شدم بس که چشام بارونیه پس دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه؟ من دیگه بسه برام تحمل این همه غم بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد و کم ....وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی؟ واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی؟ نمی خوام چوب حراجی رو به قلبم بزنن نمی خوام گناه بی عشقی بیفته گردنم....نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده م واسه اتیش همه یه هیزم اماده شم  یا یه موجود کم و خالی پر افاده شم وایسا دنیا وایسا دنیا من می خوام پیاده شم....این همه چرخیدی و چرخوندی اخرش چی شد؟ اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کی شد؟ همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاست؟ این همه طلسم و ورد جای خوش دعا کجاست؟....نمی خوام در به در پیچ و خم این جاده شم واسه اتیش همه یه هیزم اماده شم یا یه موجود کم و خالی پر افاده شم وایسا دنیا وایسا دیا من می خوام پیاده شم............

    به ياد آنشب زيبا که آشنا گشتيم 

                                                                من و تو از غم بي همدمي رها گشتيم

                    رسيد قصه ي غمها به فصل پاياني

                                                                 به هجر طعنه زديم وز شب جدا گشتيم

                       هنوز اين دل شيدا ييم  پريشان است

                                                              هنوز گريه به بزم دو ديده مهمان است....

پی نوشت مجنونی۱:

سلام لیلی عزیز

خوشحالم از پست جدیدی که گذاشتی و ممنونم....میخوام یه مدت هم من کم پیدا یا نا پیدا بشم...دلم اینجا ست و اینجا......والسلام.

پی نوشت مجنونی۲: 

به همه لیلی ها و مجنون های زمین درود میفرستم و برای عشق پاکی که دارن تبریک میگم...اصلا تو نگاه و دل این گروه هر چی عشقه متعلق به اونیه که لایق عشق سوزناک دل ایناست...من که فقط ادعای مجنونی دارم و میدونم که ادای عاشقا رو در میارم.

خدایا..خیلی بزرگی...بیش از اونی که بتونم تصورت کنم.اگه بتونم تو ذهن ناقصم تصورت کنم که امکانش نیست...و....هر جا رو که نگاه میندازم به غیر تو نمیبینم.همه فضا و مکان رو پر کردی و خودت برتر و بالاتر از همه اینایی.چقدر بهت نیازمندیم....خیلی از نیازهای اساسیمون رو بدون اوونکه خودمون بدونیم و بتونیم بگیم بر طرف  و غرق نعماتت کردی....اگه گاهی بیخودی نق میزنم واسه اینه که بیخبرم از دریای بخششهایی که نثارمون کردی....ببخشا و خرده مگیر...در امتحاناتت به خودمون واگذار مکنمون.هوامونو داشته باش که قبولی و رضایتت رو بگیریم.ما که از خودمون چیزی نداریم که برای اوون مغرور بشیم....اگه قیافه خوبی داده باشی از خودته و طرح خودت...اگه اندام خوبی داده باشی از خودتت و خواست خودتت...وای که یه روزی اینا همه میپوسن و اونی که برقرار میمونه ذات کبریایی و عزیز توه.

این روح بزرگ رو که قرار تا ابد در جوارت باشه خودت بهمون دادی و همیشه زنده و برقراره...چون خودت خواستی و به ما منت گذاشتی و بر بسیاری از موجودات و افریده هات برتریمون دادی....تلاشم اینه که وقتی ملاقاتت میکنم با یه چهره قابل قبول و مورد تاییدت باشه.تنهام نگذار و کمکم کن.لا اله الا انت.سبحانک.انی کنت من الظالمین......از غم و اندوه و ترس رهاییمون ده و راهنماییمون کن که بتونیم شکر شایسته ای رو به درگاه عظیمت به جا بیاریم .الحمدلله رب العالمین.

پی نوشت لیلی:

انروز هم هوا ابري بود و من ناگزيرانه نفس مي کشیدم            

    کوچه ها پر از واژه هاي فرق بودند و ديدگانم پر از حلقه هاي اشک....

   عاقبت تو نيز مسافر شدي!  

    درد غريب غربت تو را نيز فرا گرفت و من شدم دلتنگ ترين آدم دنيا........

    ( با ارزوهايي که در تنهايي هايم تشييع مي شوند و نيز با فريادهايي پر از التماس در دالانهاي  پر پيچ و خم و تاريک روزگار)

    نسيم مي وزد و من فرسنگها به دور از تو با خاطراتي پر از سکوت بي صبرانه لبريز حس ديدارم.

        (( ولي افسوس که تو نيستي تا بودن را باور کنم))